Veel, zo blijkt. We zien haar vaak ‘verschijnen’ op een agility-parcours. Er gaat iets fout, de geleider stopt met lopen, en alles zakt als een pudding in elkaar …
En … daar komt Cher: If we could turn back time, if I could find a way … We proberen letterlijk de tijd terug te draaien. We laten de hond het geweigerde toestel toch nog nemen, we ‘herstellen’ het gemiste raakvlak, we sturen hem opnieuw de weave in langs die moeilijke ingang …
Maar is de tijd daarmee teruggedraaid? Dat gemiste toestel of raakvlak krijgen we nooit meer terug. Dus helaas, slecht nieuws, we kunnen de tijd niet terugdraaien.
Wat doen we dan wel?
Je geeft je hond zo snel mogelijk de kans om iets te doen wat wel lukt, zodat je hem kunt belonen. Dat kan het volgende toestel zijn, een simpele hand touch, of gewoon tot bij jou komen. Vraag iets wat gegarandeerd lukt, en beloon dat.
Het grote voordeel is dat je hond altijd weet wat te doen. Je blijft samen aanwezig in de trainingsbubbel. Je behoudt het enthousiasme en de drive van je hond. Wanneer je bij een fout (van jou of van de hond, maakt niet uit) stopt met lopen, en alles valt stil, dan geef je je hond geen informatie meer. En wat moet hij dan doen? Sommige honden blijven gewoon staan kijken. (Dat lijkt een goede reactie, maar is passief staan gapen echt wat je wil van jouw agility-hond? Ik dacht het niet …) Of vervelender: de hond begint te blaffen, rondjes te draaien, te bijten … Of hij trapt het gewoon af, en gaat snuffelen. Besluit: stoppen en niks doen is geen goed idee.
Zit je midden in een parcours, dan loop je gewoon door, en je beloont op het einde. Gebeurt de fout op het einde van een oefening, of ben je zelf helemaal de kluts kwijt, dan roep je je hond, en beloon je hem om tot bij jou te komen. Daarna kun je hem meenemen naar een nieuw startpunt, of je brengt hem even naar zijn bench of mat, zodat jij kunt nadenken over de volgende stap in de training.
Ja maar, ja maar! Beloon ik mijn hond dan niet voor het maken van een fout?
Yep! So what?
Het alternatief is dat je niet beloont. Dan vermijd je inderdaad het belonen van een fout, maar je hebt ook die mooie start line stay niet beloond, of alle toestellen die wel goed gingen, of het komen op bevel. En dat brengt veel meer schade toe aan je training dan het belonen van die ene fout.
Het wordt enkel gevaarlijk als je keer op keer hetzelfde doet, telkens dezelfde fout maakt, en dat blijft belonen. Het is dus belangrijk om ervoor te zorgen dat de volgende poging lukt. Dat hoeft niet exact hetzelfde te zijn als waarop de fout gemaakt werd. Je kunt de oefening aanpassen, iets makkelijker maken. Of een tas thee zetten en er eens goed over nadenken. Wat je niet doet, is telkens hetzelfde doen, en een ander resultaat verwachten. Dat is de definitie van gek, volgens Einstein. En ik volg hem daarin. ☺️
Zet een stapje terug in je trainingsplan. Maak het makkelijker. Knip de oefening in nog kleinere stukjes. Jij hebt de hersenen, jij kunt ervoor zorgen dat jouw hond de volgende keer succes heeft.
Dus, als het fout gaat, denk aan Cher: If I could turn back time … NOT! Dus gewoon doorlopen, belonen en dan je mensenhersenen gebruiken om uit te vissen hoe je het mogelijk maakt voor je hond om de eerstvolgende keer wél succes te hebben.
Have fun! 🐶
Deze blogpost is gebaseerd op deze podcast-aflevering van Drinking from the Toilet, van Hannah Branigan, met Emelie Johnson Vegh en Eva Bertilsson. Die laatsten schreven het boek ‘Agility Right from the Start’: ook absoluut een aanrader!